6’lı masa, nihayet Cumhur Başkanı adayını açıkladı.

Türk siyasi tarihinde eşi benzeri görülmemiş tuhaf bir modelle karşı karşıyayız.

Bu mu halkın iradesi? Bu mu demokrasi?

Millet iradesinin ülke yönetimine hakkaniyetle ve dengeli bir biçimde yansıyacağından nasıl söz edebiliriz.!

İktidarı rüyasında bile göremeyecek partilerin liderleri  Cumhur Başkanı Yardımcısı olacaklarmış! Bununla da yetinmeyip bakanlık dağıtımında da paylarını alacaklarmış!

Bunun adı düpedüz çoklu koalisyondur. Hemde, Türk siyasi tarihinin en tuhaf, en dengesiz, en adaletsiz koalisyonu.!

Toplamda; 7 başkan yardımcısı! Birini, ikisini anlarım da, % 1 bir bile oyu olmayan isimlerin ülke yönetiminde, en üst seviyede söz sahibi olması ne kadar doğru? Öyle anlaşılıyor ki, aynı hakkaniyetsizlik bakanlıkların dağıtımında da yaşanacak! Ayrıca destek karşılığında; HDP de bakanlık isteyecek. Buyrun bekleriz dediler bile! En çok oy oranına sahip ana muhalefet partisi CHP’ye bakalım kaç bakanlık kalacak?

Pazarlığın sıkısı geride! Şu anda 17 bakanlık var. Sofradaki(!) paydaşları mutlu etmek için bir o kadar daha kurulursa, şaşırmamak lazım.

Masadaki 5 liderin başkan yardımcılığı haricinde, İstanbul ve Ankara belediye başkanlarına da Cumhur Başkanı Yardımcılığı verilecekmiş. Belediye başkanlığından ayrılmadan Cumhur Başkanlığı Yardımcılığı nasıl olacak? Bu anayasaya aykırı değil mi?

Bu ülke geçmişte koalisyonlardan çok çekti.

12 Eylül Askeri yönetimi döneminde hazırlanan seçim yasasının öngördüğü barajlı d’Hondt sistemi 1983 ve 1987’de tek parti hükûmetlerinin kurulabilmesine olanak vermişti! Bu arada seçim sistemi büyük partileri daha da güçlendirecek biçimde birkaç kez daha yeniden düzenlenmişti. Ama aynı seçim sistemiyle 1991’de kurulan Doğru Yol Partisi-S.Demokrat Halkçı Parti Hükümeti, sağın ve solun iki büyük partisini olağan rejim koşullarında ilk kez bir araya getirmesi bakımından Türkiye için yeni bir deneyim olmuştu.

Bununla beraber özellikle 1991-1999 yılları arasındaki 28 Şubat süreci olarak bilinen “ara rejimin” de dahil olduğu dönemde Türkiye 8.5 yılda 8 farklı koalisyon veya azınlık hükümeti tarafından yönetilmişti. Ömürleri hep kısa oldu. Ülke en istikrarsız dönemlerini yaşadı. 1999 genel seçimlerinden sonra Demokratik Sol Parti, Milliyetçi Hareket Partisi ve Anavatan Partisi tarafından kurulan 57. Hükümet, Türkiye tarihinin en geniş tabanlı koalisyon hükümetlerinden biri olmasına karşın hükümete üye partiler arasındaki anlaşmazlıklar karar verme sürecini yavaşlattı. 2002 genel seçimleri Adalet ve Kalkınma Partisi’nin tek başına iktidara gelmesinde istikrarsız koalisyon hükümetlerinin önemli etkisi olmuştur.

Siyasi tarihimizin geçmişi, iktidar uğruna verilen tavizlerin ilginç örnekleriyle doludur. Bunlardan en ilginci Güneş Motel Olayı veya 11’ler Olayıdır.  1977 Türkiye genel seçimleri’nde Adalet Partisi’nden milletvekili seçilen 11 vekilin partilerinden istifa ederek Cumhuriyet Halk Partisi’ne destek vermesini ifade eden olaydır.

Bu vekiller; 5.Demirel Hükûmeti’ne verilen gensoruyu desteklemek, Bülent Ecevit’in kuracağı hükümetin güvenoyu oylamasında destek vermek karşılığında  neredeyse tamamı bakanlık görevi almıştı. Anlayacağınız, liyakat o zamanda ayaklar altındaydı.

Bugün yaşadığımız olay bana; siyasi geçmişimizdeki, utanç verici bu “Güneş Motel” olayını hatırlatıyor.

“En kötü koalisyon; şu andaki mevcut yönetimden daha iyidir.” diyenler mutlaka çıkacaktır. Demokrasi karşıt fikirleri de, anlayışla karşılamayı, tolere edebilmeyi gerektirir.

Ne yazık ki, bizim demokrasimiz hep sancılı. Geçmişte de böyleydi, şimdi de böyle.

Benim düşüncelerim bunlar.

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmayalım.

Ne iktidar nede muhalefet umurumda değil. Önce vatanım.

Ülkem adına çok kaygılıyım.