blank
Avatarı
Ihlas Haber Ajansı tarafından
11 Ağustos, 2025 16:00 tarihinde yayınlandı
Okuma Süresi: 2dk
Yorum: 0

Bir kahramanın son adımları: Eren Bülbül’ün kara lastiği

Bolu’da bir yüksekokul bünyesinde kurulan, "Yaşayan Ayakkabı Müzesi", atletlerden sanatkarlara, müellif ve şairlerden şehitlere kadar ülke için kıymet taşımış bireylerin giydiği ayakkabıları bir ortaya getiriyor. Sergilenen en manalı kesimlerden biri ise şehit Eren Bülbül’ün kara lastiği.

Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi (BAİBÜ) Gerede Meslek Yüksekokulu Dokumacılık, Giysi, Ayakkabı ve Deri Kısmı Lideri Yrd. Doç. Dr. Nurettin Akçakale, yaklaşık 2010 yılında filizlenen bir fikirle Yaşayan Ayakkabı Müzesi’nin temellerini attı. 2011’de ayakkabı toplamaya başlayan Akçakale, 2012’de müzeyi kurarak sportmen, sanatçı, müellif, şair, siyasetçi, şehit ayrım yapmadan, ülkeye kıymet katmış insanların giydiği ayakkabıları bir ortaya getirdi. Bugün 250’den fazla çift ayakkabının bulunduğu müzenin en değerli kesimleri ortasında, 2017’de Trabzon’da şehit edilen Eren Bülbül’ün kara lastiği de yer alıyor. Ayrıyeten müzede, ’Dünyanın en uzun insanı’ unvanlı Sultan Kösen’in 60 numara ayakkabısı, Arda Güler, Sevinç Karaböcek, Nilüfer, Kenan Işık, Hidayet Türkoğlu, Rüştü Reçber, Kartal Tibet, Mete Gazoz, Nuri Alço, Mehmet Ali Birand ve Münir Özkul üzere pek çok tanınmış ismin ayakkabıları da müzede sergileniyor.

"Bu müzenin öteki ayakkabı müzelerinden farkı, Türkiye’ye mal olmuş, kullandıkları ayakkabıları sergiliyoruz"
Fikrin nasıl çıktığını söyleyen BAİBÜ Gerede Meslek Yüksekokulu Dokumacılık, Giysi, Ayakkabı ve Deri Kısmı Lideri Yrd. Doç. Dr. Nurettin Akçakale, "Müzemiz fikri, yaklaşık 2010 yılında burada Yüksekokul Müdürlüğü yaptığım periyotta, birebir vakitte Ayakkabı Tasarımı Bölümü Başkanı olduğum yıllarda ortaya çıktı. O vakitlerden bu yana fikir olgunlaştı. 2011’de ufak ufak ayakkabı toplamaya başladık ve 2012’de ’Yaşayan Ayakkabı’ ismiyle müze kurduk. Bu müzenin öteki ayakkabı müzelerinden farkı, Türkiye’ye mal olmuş, kullandıkları ayakkabıları sergiliyoruz" diye konuştu.

"Tek kriterimiz, ülkemiz için paha taşımış bir insan olması"
Müzede, 250 çiftin üzerinde ayakkabı olduğunu söyleyen Akçakale, "Ayakkabı isterken rastgele bir ayrım yapmıyoruz; atlet, sanatçı, müellif, şair, sağcı, solcu, Müslüman yahut gayrimüslim. Tek kriterimiz, ülkemiz için paha taşımış bir insan olması. Bu bireylerin ayakkabılarını ya kendilerinden ya da yakınlarından rica ediyoruz. Bazen de onlar kendileri bize ulaşıyor, ayakkabılarını gönderiyorlar. Ülkemiz için kıymetli şahıslardan biri de şehit Eren Bülbül. Keşke şehit olmasaydı da ayakkabısı burada olmasaydı. Yaklaşık sekiz yıl evvel, Trabzon’da şehit edildiğinde giydiği ayakkabısına ulaştık." formunda konuştu.

"Bu müze kıymet biçilemeyecek bir hazine"
Konuşmasını sürdüren Akçakale, "Aslen Trabzonlu olan, ortaokul ve liseden bir arkadaşım vardı. Bu müze fikrini daha evvel onunla paylaşmıştım. Trabzon’dayken bana, ’Rahmetli Eren Bülbül’ün ayakkabısını size bulabilirim’ dedi. Arif Bülbül, Eren’in ağabeyi ile tanışıyormuş. Sağ olsun, vefatından bir-bir buçuk ay sonra ağabeyinden ayakkabıları elden teslim alıp bize kargoyla gönderdi. O ayakkabıyı, yani kara lastiği, burada gururla sergiliyoruz. Eren Bülbül, çok çocuklu ve maddi durumu zayıf bir ailenin çocuğuydu. Şehit olduğunda ayağında kara lastik vardı. Bu yüzden biz de ayakkabı yerine çoklukla ’Kara lastik’ diyoruz. Maddi pahası tahminen yok fakat manevi bedeli değer biçilemez. Zira buradaki tüm ayakkabılar kesinlikle sahipleri tarafından giyilmiş. Birçoğu artık hayatta değil, hayatta olanlar da bir gün ortamızdan ayrılacak. Münasebetiyle bana sorarsanız, bu müze paha biçilemeyecek bir hazine" sözlerini kullandı.

Bizi sosyal medyadan takip edin
blank
Avatarı
Peri Dilbaz tarafından
02 Şubat, 2026 17:03 tarihinde yayınlandı
Okuma Süresi: 2dk
Yorum: 0

Çocuk Suçları, Ruh Sağlığının Alarmı

Son dönemde çocukların suç çetelerinin ağına düşmesi, akranlar arasında işlenen ağır şiddet olayları ve hatta cinayetler toplum olarak hepimizi derin bir kaygıya sürüklüyor. Bu olaylara yalnızca “suç” penceresinden bakmak, sorunu anlamamıza yetmiyor. Çünkü bu tablo, aynı zamanda çocuk ruh sağlığına dair güçlü bir alarmdır.

Ergenlik dönemi, bireyin kimliğini inşa etmeye çalıştığı en kırılgan gelişim evresidir. Psikoloji bilimi bize şunu söyler: Ergen beyninde dürtü kontrolünden sorumlu alanlar henüz tam gelişmemiştir; buna karşın haz, güç ve risk arayışı oldukça yoğundur. Bu nörobiyolojik gerçeklik, ergeni hızlı karar almaya, sonuçları yeterince öngörememeye ve grup etkisine açık hale getirir.

Suç çeteleri tam da bu noktada devreye girer. Aidiyet, güç, görünürlük ve “bir yere ait olma” duygusu sunarlar. Oysa bu duygular, sağlıklı biçimde ailede, okulda ve sosyal çevrede karşılanmalıdır. Karşılanmadığında çocuk, kendisini değerli hissettiği her yere tutunabilir; bu yer bazen en tehlikeli alanlar olur.

Akran cinayetleri ise çoğu zaman “ani öfke” başlığı altında geçiştirilir. Oysa psikolojik açıdan bakıldığında, bu tür şiddet davranışları uzun süredir bastırılan öfkenin, değersizlik duygusunun ve empati eksikliğinin bir sonucudur. Çocuk konuşamıyorsa, duygularını ifade edecek güvenli alanı yoksa, davranış konuşur.

Burada ailelere büyük sorumluluk düşmektedir. Çocuğun her davranışını onaylamak zorunda değiliz; ancak her duygusunu ciddiye almak zorundayız. Yargılanan değil, anlaşılan çocuk riskli gruplara daha az ihtiyaç duyar. Aşırı baskı kadar sınırsız özgürlük de çocuk için tehlikelidir. Sevgiyle çizilmiş, tutarlı sınırlar çocuğun iç denetimini güçlendirir.

Bir diğer önemli alan dijital dünyadır. Bugün suç örgütleri yalnızca sokakta değil; sosyal medya ve dijital platformlarda da çocuklara ulaşmaktadır. Dijital ebeveynlik; yasaklamak değil, rehberlik etmektir. Çocuğun ne izlediğini, kimlerle iletişim kurduğunu bilmek koruyucu bir etkidir.

Unutulmaması gereken en önemli gerçek şudur: Hiçbir çocuk suçlu olarak doğmaz. Suça sürüklenen çocuklar çoğu zaman görülmemiş, duyulmamış ve anlaşılmamış çocuklardır. Çocukları suçtan korumanın en güçlü yolu, onları önce duygusal olarak güvende tutmaktır.

Bu mesele yalnızca ailelerin değil; okulun, medyanın ve toplumun ortak sorumluluğudur. Çocuklara güvenli bağlar sunabildiğimiz ölçüde, suç çetelerinin alanı daralacaktır.

Yorum Yaz

Gönderdiğiniz yorum moderasyon ekibi tarafından incelendikten sonra yayınlanacaktır.