Giresun’un Yavuzkemal Beldesi’nde unutulmaya yüz tutmuş zanaatların başında gelen demircilik mesleği, bir asrı geride bırakan aile ocağında iki kardeş tarafından yaşatılmaya devam ediyor. Patan kardeşler, babalarından miras kalan ocakta, vaktin aşındıramadığı el emeğiyle demiri yine şekillendiriyor.
Mesleğe babasının yanında çırak olarak başladığını belirten 62 yaşındaki Mehmet Patan, “Babamın yanında çalışmaya başladım, yaşım 62 oldu hala devam ediyorum. Beni babam yetiştirdi lakin biz yeni çıraklar yetiştiremedik. Kendi çocuklarımıza da öğretemedik zira herkes kendi hayatını kurmak için ya okumaya ya da öteki işlere yöneldi. Yeni çırak olmayınca bu zanaat da yok olmaya yüz tutmuş meslekler ortasındaki yerini aldı” dedi.
Dükkanda babalarından kalan yaklaşık 100 yıllık körük ve pek çok el aletini hala kullandıklarını belirten Patan, “Keşke bu mesleği devredecek çıraklarımız olsaydı. Babamızın yaptığı kimi çekiçler ve araç gereçler hala elimizde ve kullanıyoruz. Onlarla bu mirası sürdürmeye çalışıyoruz” diye konuştu.
“Fabrikasyon üretimlere yenik düştük”
Ağabey Bilal Patan (73) ise genç yaşta gurbete gittiğini lakin emekli olduktan sonra baba ocağına dönerek mesleğe tekrar sarıldığını anlatarak “Bu mesleği babamızdan öğrendik. Ben gurbete gittim, kardeşim demirci ocağını sürdürdü. Emekli olup köye dönünce yeniden kardeşimle birlikte baba yadigarı ocakta çalışmaya devam ettim. Çırak bulamayınca çıraklığını ilerlemiş yaşımıza karşın biz sürdürmek zorunda kalıyoruz. Bir asırlık örs, el imali çekiçler ve babadan kalan körükle sürdürdüğümüz bu meslek bu vadide bizden sonra yok olacak. Artık el emeği el aletleri değil, fabrikasyon aletlerle iş görülmeye başlanacak. Zati fabrikasyon aletler bizi yendi. Lakin hiçbir fabrikasyon aletler bizim ateşte harlayıp su vererek dövdüğümüz demir kadar sağlam olmuyor” diye konuştu.
