Biri “Yenice’ye gidiyorum” dediğinde içimiz ürperiyor artık. Sanki “ölüme biraz daha yaklaşıyorum” demiş gibi bakıyoruz yüzüne. 32 kilometre. 15 tünel. Ve her tünele sığmayan bir sürü can.

Deligeç’te yine çift yönlü çarpışma. Her hafta sonu aynı haber: “Karabük-Yenice yolunda kaza, 1 ölü / 5 yaralı / 7 yaralı / 2’si çocuk…” Sayılar değişiyor, isimler değişiyor, ama cümle aynı kalıyor.

2000’lerde “rüya yol” diye açılmıştı bu hat. Filyos Vadisi’ni delik deşik edip 15-16 tünel yapmıştık ya hani… “Artık Yenice’ye 20 dakikada gidiyoruz” diye sevinmiştik. Şimdi aynı yol 20 dakikada can alıyor.

Tek şerit.  Viraj üstüne viraj. Tünel giriş-çıkışlarında görüş sıfır. Kamyonla binek araç karşı karşıya gelince fizik kuralı devreye giriyor: Büyük olan kazanıyor, küçük olan eziliyor.

Milletvekilleri kürsüde bağırıyor: “Yenice yolu bölgenin trafiğini kaldırmıyor!” İki kere söylemişler mecliste. Üçüncüsüne gerek kalmadan yine can gitti.

Bayram dönüşü, düğün konvoyu, cenaze korteji… Hepsinde aynı yol. Hepsinde aynı tüneller. Hepsinde aynı dua: “Bu seferlik geçsin.”

Yetkililer ne zaman anlayacak? “Ölüm yolu” tabelası mı asmalıyız girişe? Yoksa her kilometrede bir beyaz bayrak mı dikmeliyiz?

32 kilometre yol değil bu. 32 kilometre vicdan meselesi. 15 tünel değil. 15 kez “keşke” deme hakkı.

Duble yol istiyoruz. Genişletme istiyoruz. Ama en çok da istiyoruz ki: “Yenice’ye gidiyorum” diyen biri daha içimizi titretmesin.

Çünkü o yol artık sadece Karabük’ü Yenice’ye bağlamıyor. O yol anneleri evlatsız, çocukları annesiz bırakıyor.

Bir an önce…

Bir can daha gitmeden.

Bir anne daha ağlamadan.

Bir bebek daha yetim kalmadan.

Şimdi harekete geçin. Çok geç olmadan…