Gümüşhane’nin en yüksek rakımlı köylerinden biri olan Dağdibi köyünde yaşayan emekli imam Ali Ural 50 bin ağaç dikerek köyünü ormana dönüştürdü.
Gümüşhane’nin Torul ilçesine bağlı, 1985 yılına kadar meyve ağacı dahi yetişmeyen ve orman varlığı bulunmayan 1900 rakımlı Dağdibi köyünde, köy mescidinin emekli imamı Ali Ural’ın uğraşıyla başlatılan ağaçlandırma çalışmaları köyün geleceğini değiştirdi.
Torul Orman İşletme Müdürlüğü yetkililerinden de vakit zaman teknik dayanak alan Ali Ural, 40 yılda 50 bini aşkın ağacı kendi imkanlarıyla köye kazandırdı. Fidanlarını kendi temin eden Ural, dikimden sulamaya kadar tüm bakım süreçlerini de şahsen üstlenirken, masrafları da kendi cebinden karşıladı.
Bugün Dağdibi köyünde Ural’ın diktiği çam, akasya, ladin, köknar ve huş ağacı üzere birçok çeşitten ağaç bulunuyor. Köy halkı, geçmişte bir tek ağaç dahi bulunmayan bölgelerinin bugün yemyeşil ormanlarla çevrili olduğunu söylüyor.
“40 senede 50 bin ağaç diktim”
Ağaç dikmeye birinci başladığında köyünde tek bir ağaç bile olmadığını söyleyen emekli imam Ali Ural, “İlk başladığım vakit olağan köyde dikili ağaç yoktu. Çam olsun, ladin olsun, meyve ağacı olsun, hamı da yoktu, hası da yoktu. Natürel birinci sene bayağı bir tereddüt yaşadım. Dikmeden evvel komşulara sorduğum vakit, komşular dediler ki burada hiç boşuna uğraşma bu vakte kadar burada ne meyve olur, ne çam olur. Lakin ben inat ettim ve dikmeye karar verdim. Birinci sene aşağı üst 50-60 tane çamla, meyveyle başladım. Olağan meyvede bayağı uğraştık lakin hüsrana uğradık. Aldığımız meyveler ziraattan olduğu için burada randıman vermedi, meyvesi yetişmedi. Bir de buranın iklim koşullarını bilmediğimden ötürü yanlış yaptım. Ondan sonra araziyi keşfettim. Kar yığmayan, sırtlara, esinti alan yerlere dikmeye başladım. Meyve işi birkaç sene sonra, 3-4 sene içinde eser vermeye başladı. Çam işine gelince, çamda da birinci sene acemiliğim oldu. Götürüp sırt yerlere, rüzgâr alan yerlere diktim. Çamların bir tarafını tam rüzgâr yakmış. Daha sonra ben onları da rüzgâr almayan, siper yerlere dikmeye başladım. Bu biçimde vakitle çam da büyümeye başladı. Uzunluğu 40-50 santimi bulunca, Orman İşletmesi’nden gelen arkadaşlar da baktılar, “Burada çam olur, sen devam et” dediler. O formda daha geniş alanlara geçtik. İşletmenin yardımıyla bir arada diktik, fakat birçoklarını da kendi paramla fidanlıktan aldım. Eylül, Ekim, Kasım aylarıyla, bir de Mart, Nisan, Mayıs’ın başına kadar. 2-3 ay daima işimiz çam dikmekti. 50 bini aşmıştır ağaç olarak. Çam, ladin, akçaağaç, meyve derken 50 bini bayağı geçmiştir” dedi.
“Ağaç dikmek fedakarlık işidir”
Fidan dikmeye devam edeceğini söyleyen Ali Ural, “Ben bunu bu köyün muhtaçlığı olduğu için yaptım. Hem gereksinim gördüm, hem de yaradılıştan bir ağaç sevgim vardı. Yoksa zoraki yapılacak bir iş değil. 30-40 sene çam dikmek, ağaç dikmek fedakârlık işidir. İçten gelen bir şey. Sonra dışarıdan teşvikle olacak iş değil. Hâlâ daha dikilecek fidanlar var, Allah müsaade verirse devam edeceğiz. Vatandaşlar boş durmasın, diksinler. Peygamberimiz buyuruyor ki: “Kıyamet kopacağını bilseniz bile elinizde bir fidan varsa dikin.” Bizim burada daha çok muhtaçlık var. Tahminen kıyı bölümünde ormana muhtaçlık yok lakin bizim buralarda, 1900-2000 rakımlarda ormana çok muhtaçlığımız var. Affedersiniz, hayvanlar yayılırken bile kışın sığınacak, yazın gölgelenecek bir yer yoktu. Arazi çıplaktı. Rüzgâr vurduğunda hayvanların kaçacak yeri yoktu. Fakat artık o denli değil. Rüzgâr olduğunda hayvanlar ağacın altına girip serinleyebiliyor, soğuktan korunabiliyor” diye konuştu.
