. Kağıt üzerinde bu hesaba bakınca hepimiz orta halli birer zengin, dünyayla yarışan birer ekonominin paydaşıyız. Ama sorun şu ki, bu refah sadece TÜİK’in Excel tablolarında var.

Çünkü pazara, markete, kasaba gidildiğinde manzara bambaşka. Bir kilo domatesin fiyatı her hafta değişiyor, emeklinin maaşı pazara varmadan tükeniyor, asgari ücretlinin geliri kiraya yetmiyor. TÜİK ise ısrarla “büyüdük, zenginleştik” diyor. Peki, büyüyen ne? Zenginleşen kim?

Rakamları biraz kurcalayınca  büyümenin motoru yine inşaat sektörü olarak ön plana çıkıyor. Yani daha fazla beton, daha çok şantiye, daha yüksek bloklar. Ama aynı dönemde tarım sektörü yüzde 3,5 küçülmüş. İşte bu çok daha vahim. Çünkü bu tablo, ülkenin geleceği için alarm zillerinin çaldığını gösteriyor. Tarım küçülürse, gıda fiyatları daha da artar, ithalat bağımlılığı katlanır, soframızdaki ekmek küçülür. Bugün ithal ettiğimiz buğdayı, yarın belki de ithal domatesi konuşacağız.

TÜİK’in açıkladığı 17 bin 174 dolarlık kişi başına gelir  rakamı da ayrı bir muamma. Zira kişi başına gelir hesabı, toplam milli gelirin nüfusa bölünmesiyle bulunuyor. Oysa Türkiye’de gelir dağılımı uçurum gibi. Bir avuç sermaye sahibi milyarlar kazanırken, milyonlarca insan açlık sınırında yaşıyor. Ortalama gelir yükseliyor gibi görünse de, bu ortalama aslında toplumun büyük kısmının değil, küçük bir azınlığın refahını yansıtıyor.

Üstelik bu zenginleşme  doların baskılanması ve enflasyonun olduğundan düşük gösterilmesi sayesinde kağıt üzerinde mümkün oluyor. Rakamlarla oynayarak, bir ülkeyi zengin gösterebilirsiniz. Ama mutfağa girince gerçeği gizleyemezsiniz. Vatandaş markette TÜİK’in açıkladığı büyümeyi değil, gerçek enflasyonu hissediyor.

Kısacası TÜİK’in anlattığı hikaye, gerçek hayatla örtüşmüyor. Türkiye kağıt üstünde büyüyor, vatandaş ise küçülen sofrada yaşam mücadelesi veriyor. Bir ülkede kişi başına gelir rekor kırıyorsa ama milyonlarca insan ay sonunu getiremiyorsa, burada bir sorun var demektir. Sorun da rakamlarda değil, o rakamların nasıl yorumlandığında gizli.

TÜİK istatistikleriyle bu ülkenin yoksulluğunu makyajlayabilirsiniz, ama mutfaktaki yangını söndüremezsiniz.

Yıllarca süren çatışmalar, kayıplar, toplumsal kutuplaşmalar ve siyasi krizlerin ardından, terör örgütü PKK’nın silah bırakması ve kendini feshetmesiyle yeni bir dönem başladı. Bu gelişme, sadece Türkiye için değil, bölge için de tarihsel bir dönüm noktası oldu.  Peki, bu yeni dönemin kazananı kim olacak?

PKK’nın silah bırakma süreci, sıradan bir gelişmenin ötesinde, çok katmanlı, diplomatik, politik ve psikolojik boyutlar taşıyan bir değişim olarak ön plana çıkıyor. Sürecin fitili, terör örgütü elebaşısı Abdullah Öcalan’ın İmralı Cezaevi’nden yaptığı çağrıyla ateşlendi. Öcalan, fesih ve silah bırakma çağrısında bulunarak sorumluluk aldığını ilan etti. Bu çağrı, hem içeride hem de dışarıda siyasi dengeleri sarstı.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin, “Terörist başının tecridi kaldırılırsa, gelsin TBMM DEM Parti grup toplantısında konuşsun” sözleriyle başlayan söylem değişikliği, siyasi alanda beklenmedik bir yumuşamanın sinyali oldu. Ardından Bahçeli’nin DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’ın “yeni bir başlangıç” çağrısını alkışlaması, Türkiye siyasetinde taşların yerinden oynadığını gösterdi.

DEM Parti’nin süreci sahiplenmesi ve İmralı’da gerçekleşen görüşmeler, ardından yapılan diplomatik temaslar ve nihayetinde Öcalan’ın son mesajı, silahların tamamen susacağına dair somut işaret oldu.  Nitekim bu işaret, 5-7 Mayıs 2025’te terör örgütü PKK’nın kongresini toplaması ve  12 Mayıs’ta da terör örgütü PKK’nın kendisini fesih ettiğini ve silah bırakması  kararını ilan etmesiyle netleşti.

Bu gelişmelerin ardından Türkiye’nin önünde şimdi büyük bir soru duruyor. Terörsüz bir Türkiye’nin gerçek kazananı kim olacak?

Kuşkusuz ki bu sorunun ilk ve en önemli cevabı, halktır. Doğusuyla batısıyla, Kürt’üyle Türk’üyle, Alevi’siyle Sünni’siyle bu topraklarda yaşayan her bir yurttaşın kazancı büyüktür. Artık analar ağlamayacak, gençler dağlarda değil üniversitelerde, fabrikalarda, tarlalarda olacak. Güvenlik kaygısı yerini refah beklentisine bırakacak.

Siyaset ise bu gelişmeyi doğru okuyabilirse ikinci kazanan olabilir. Siyasi partiler, eski ezberleri bir kenara bırakıp yeni bir toplumsal sözleşme için adım atarsa, kutuplaşma yerine ortak geleceği konuşmaya başlarsa Türkiye siyasetinde yeni bir sayfa açılabilir. Bu, tüm partiler için bir sınavdır.

Ve elbette ki bölge…Türkiye’nin barışa yönelmesi, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi’nden İran’a, Suriye’den Ermenistan’a kadar birçok komşu ülkenin de dinamiklerini etkileyecek. Barış, sınırların ötesine taşarsa sadece Türkiye değil, Ortadoğu da derin bir nefes alabilir.

Ancak bu sürecin zorlukları da az değil. Silahların susması, sorunların tamamen çözüldüğü anlamına gelmiyor. Demokrasi, adalet, eşit vatandaşlık, ifade özgürlüğü gibi konular önümüzdeki yılların temel gündemleri olacak. Kazanımların kalıcı olması için toplumun tamamı bu süreci sahiplenmeli, siyasiler ise popülizm yerine vizyonla hareket etmeli.

Bu noktada “kazanan kim olacak?” sorusu belki de şöyle değişmeli: Barışı sürdüren, toplumsal adaleti inşa eden, demokrasiyi güçlendiren kim olacak? Çünkü asıl zafer, savaşla değil, barışla gelen zaferdir. Ve Türkiye, şimdi bu zaferin eşiğinde duruyor.

Vergili Belediye Başkanı olduğu dönemde de Karabük Birlik Medya canlı yayın konuğu olmuş ve açıklamasının bir bölümünde “Karabük’te iyi gazetecileri bir kenara ayırıyorum. Çok basit eleştiriler yapılıyor. Tacizden, hırsızlıktan ve fikir suçu hariç her suçtan gelmiş gazeteci olanların Gazetecilik mesleğini lekelediğine değinmişti. Tacizden hırsızlıktan ve fikir suçu hariç her suçtan gazeteci olmuşların isimlerini o dönem açıklamayan sayın Vergili, zannedersem açıktan para alan gazetecileri de açıklamayacak. Ama bu açıklaması o gün olduğu gibi bugün de zan altında bırakacak ve kamuoyunda gazetecilerle ilgili olarak olumsuz bir intiba yaratacak. Önüne gelenin gazeteci olduğu bir dönemde sayın Vergili’yi yaptığı açıklamadan dolayı aslında yargılamak niyetinde değilim ama gerçekten bu mesleği yapan ve ekmeğini bu meslekten kazanan gazetecileri de zan altında bırakmak pek hoş olmamış.

Sayın Vergili’nin bu açıklaması, ilk bakışta siyasi bir hesaplaşmanın parçası gibi görünse de, satır aralarında asıl darbenin basın camiasına vurulduğunu görmek zor değil. Bu tür açıklamalar, ne yazık ki gazetecilik mesleğini zan altında bırakıyor. Elbette hiçbir meslek grubu masumiyet zırhına sahip değildir. Hekimler, öğretmenler, mühendisler ya da siyasetçiler arasında olduğu gibi, gazetecilik mesleğinde de etik dışı davranan, bu mesleği çıkarlarına alet eden insanlar çıkabilir. Ancak bu tür genellemeci ve ispatlanmayan ithamlar, yalnızca mesleğini dürüstçe yapan, gecesini gündüzüne katan basın emekçilerini töhmet altında bırakmakla kalmaz, aynı zamanda kamuoyunun bilgi alma hakkına hizmet eden gazeteciliğe de zarar verir.

Bugün geldiğimiz noktada, özellikle dijital medya çağında, sosyal medya hesapları ve internet siteleri aracılığıyla kendini “gazeteci” ilan edenlerin sayısı azımsanmayacak kadar fazla. Bu kişilerin çoğu ne basın meslek ilkelerini bilir, ne de gazeteciliğin sorumluluklarını taşır. Haber ile dedikodu arasındaki çizgiyi silen, kamuoyunu bilgilendirmek yerine yönlendirmeye çalışan bu tür “gazeteci” kılığındaki kişiler, ne yazık ki mesleğin saygınlığına en büyük zararı veriyor. Ancak burada asıl sorun, bu kişilerin varlığından çok, onları meşru kılan, onlara alan açan siyasi, ticari ve toplumsal yapıların varlığıdır.

Sayın Rafet Vergili, geçmişte olduğu gibi bugün de bu tür açıklamalarla gerçek gazetecilerin emeklerini gölgede bırakmaktadır. Eğer iddialarında samimiyse ve elinde belge, bilgi varsa, isim vermek ve konuyu yargıya taşımak en doğru adım olacaktır. Aksi takdirde, “her önüne gelen gazeteci oldu” serzenişi altında, gerçekten işini hakkıyla yapan, halkın haber alma hakkını gözeten gazetecileri de aynı kefeye koymak hiç adil değildir.

Unutulmamalı ki gazetecilik, yalnızca haber yazmak ya da mikrofon tutmak değildir. Sorgulamak, araştırmak, doğrulamak ve kamu yararına bilgi sunmak gibi büyük sorumlulukları olan bir meslektir. Bu mesleği değersizleştirenler yalnızca etik dışı davrananlar değil, aynı zamanda bu tür imalı açıklamalarla tüm meslek grubunu zan altında bırakanlardır.

Bu noktada biz gazetecilere de büyük görev düşüyor. Hem mesleğimizi korumak hem de içimizdeki çürük elmaları ayıklamak zorundayız. Şeffaflık, hesap verebilirlik ve etik değerlere sıkı sıkıya bağlı kaldığımız sürece, halkın gözündeki itibarımızı koruyabiliriz.

Burada siyasetçilere seslenmek istiyorum. Lütfen gazetecilik mesleğini siyasi hesaplaşmalarınızın aracı haline getirmeyin. Gazeteciye açıktan para verildiğini söylüyorsanız, açıklayın. Yok açıklamıyorsanız, o zaman sustuğunuz her gün, bu mesleği yapan onurlu insanların üzerine yeni bir gölge düşürüyor. Gazetecilik bir halk hizmetidir. Ve bu hizmet, ancak itibarla yürütülebilir.

Toplantıya Yönetim Kurulu Başkanı Prof. Dr. İsmail Demir, Yönetim Kurulu Üyeleri ve pay sahipleri katıldı. Ancak dikkat çeken bir eksiklik vardı. Bu eksiklikte  Karabük’ü temsilen neredeyse hiç kimsenin orada olmamasıydı.

Ne Karabük Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Fatih Çapraz, ne Karabük Özel Sektör Haddeciler Derneği Başkanı Pehlivan Baylan, ne de şehrin önde gelen sivil toplum kuruluşlarının temsilcileri genel kurulda yer aldı. Yalnızca iş insanı Şefik Dizdar salonda gözüktü, o da toplantının belirtilen saatte başlamaması nedeniyle bir tepki ortaya koyarcasına salonu terk etti. Belki de “Ben bu yaşımda vaktinde geliyorum ama başkaları gelmiyor” demek istiyordu, kim bilir?

Türkiye’nin köklü ve stratejik öneme sahip sanayi kuruluşlarından biri olan KARDEMİR, böylesine önemli bir genel kurul yapıyor ama şehirden kimse yok. Katılmayanlar davet mi edilmedi, yoksa davet edildiler de mi katılmadılar? Hangisi olursa olsun, ortaya çıkan tablo oldukça düşündürücü.

KARDEMİR, Karabük için sadece bir fabrika değil, şehrin varoluş sebebi, kimliği ile belleği ile. KARDEMİR,  eğer bu şehirle arasına mesafe koymaya başladıysa, bu yalnızca ekonomik değil, sosyal bir kopuşun da habercisi gibi görünüyor.  Yıllarca bu şehirle iç içe büyümüş, bu şehre hayat vermiş bir şirketin bugün şehrin temsilcileriyle aynı masa etrafında buluşmaması tesadüf değilse, ciddi bir kopukluğun sinyalidir.

Şayet amaç şehirle bütünleşmekse, bunun yolu sadece üretimden, kardan değil,  ortak akıldan, katılımdan, temsilden geçer. Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı, Haddeciler Derneği Başkanı, STK temsilcileri bir Genel Kurulda yoksa, orada şehir de yok demektir.

Genel Kurul gibi önemli bir toplantıda şehri temsilen kimsenin bulunmaması, sadece bir detay değildir. Bu, KARDEMİR’in artık Karabük’le birlikte değil, Karabük’ten bağımsız hareket etmeye başladığının bir işaretidir.

Bu kopuşu görmezden gelmek, uzun vadede sadece ekonomik değil, sosyal ve kültürel bir çöküşün de zeminini hazırlar. Unutulmamalıdır ki, KARDEMİR Karabük’le anlamlıdır. Ve bu anlamı yaşatmak, hem şirketin hem de şehrin ortak sorumluluğudur. Her ne kadar KARDEMİR A.Ş. Yönetim Kurulu Prof. Dr. İsmail Demir, “Kardemir  bir Türkiye şirketidir ve  unutmadan ama her zaman Karabük halkının omuzlarında yükseldiğimizi bilerek yolumuza devam edeceğiz” diye konuşsa da  Genel Kurulda şehri temsil eden hiç bir yöneticinin olmamasını göz ardı edemez ve etmemelidir de.

Başta Ana Muhalefet Partisi olmak üzere bir çok kesimden tepki gören bu işçi alımları İktidar cephesinde nasıl karşılanır bilinmez ama, bilinen bir gerçek var ki o da işçi alımlarındaki torpil iddiaları.  Bu alımlar ve alımlar öncesinde yaşanan süreç, başta ana muhalefet partisi olmak üzere birçok çevreden sert eleştiriler aldı. Gerek sosyal medyada gerekse yerel basında gündem olan bu konu, vatandaşların adalet ve eşitlik duygularını bir kez daha yaraladı.

Edinilen bilgilere göre,  işçi alım sürecinde özellikle vasıfsız işçi pozisyonlarında büyük bir torpil ve adamcılık iddiası hakim. Düz işçi olarak alınan kişilerin büyük çoğunluğunun siyasi bağlantılar veya tanıdıklar aracılığıyla işe alındığı öne sürülüyor. Bu durum, aynı pozisyon için başvuran ancak herhangi bir siyasi bağlantısı olmayan birçok vatandaşın hayal kırıklığı yaşamasına neden olmuş durumda.

İlginç olan ise bu torpil sisteminin her alanda geçerli olmaması. Örneğin, grayder ya da kepçe operatörü, ekskavatör  gibi daha teknik bilgi ve ehliyet gerektiren pozisyonlarda bu tür kayırmaların yaşanmadığı ifade ediliyor. Demek ki birileri hala bazı görevlerin “torpille” yürütülemeyeceğinin farkında. Ancak ne yazık ki düz işçilik gibi geniş başvuru havuzuna sahip, halkın kolay erişim sağladığı pozisyonlarda bu hassasiyet pek de gözetilmiyor gibi görünüyor.

İktidar cephesinden bu iddialara henüz net bir açıklama gelmiş değil. Belki de alışıldık bir refleksle bu tepkilerin abartılı ya da siyasi olduğu söylenecek. Ancak halkın vicdanı öyle demiyor. Her yıl binlerce gencin KPSS’ye aylarca çalışarak girdiği, adil bir sınav sistemine güvenmeye çalıştığı bir ülkede, bu tür işçi alımlarının torpilin gölgesinde kalması artık kabul edilebilir bir durum değil.

Söz konusu olan sadece birkaç kişilik bir kadro değil, devlet kurumlarının halk nezdindeki güvenilirliğidir. Liyakatin yerini torpilin aldığı her süreç, toplumda adalet duygusunu biraz daha zedeliyor, devlete olan inancı bir adım daha geriye götürüyor.

Karabük İl Özel İdaresi’nde yaşanan bu gelişme, sadece Karabük’ün değil tüm Türkiye’nin yakından takip etmesi gereken bir mesele haline geldi. Umarız bu ve benzeri durumlarda yetkililer çıkıp halkın merak ettiği sorulara net ve tatmin edici cevaplar verir. Aksi halde, torpil iddialarının gölgesi sadece o işe giren birkaç kişiye değil, bir bütün olarak kamu kurumlarının üzerine düşmeye devam edecektir.

Asıl kalkınma, yapılan her yatırımın, harcanan her kuruşun, kamu yararına doğru, planlı ve sürdürülebilir şekilde kullanılmasıyla mümkündür. Ne yazık ki, Karabük’te yaşanan bazı projeler bu anlamda bize tam tersini gösteren ibretlik örnekler sunuyor.

Bunlardan biri de  Eskipazar Devlet Hastanesi. Hastane yapıldı, milyonlar harcandı. Ama heyelan bölgesine yapıldığı için yıllardır atıl durumda bekliyor. Şimdi yeni bir hastane yapılacak. Peki, daha önce yapılan ne olacak? O yatırımın hesabını kim verecek? O bölgeye inşaat izni verenler, jeolojik etütleri dikkate almayanlar, imzayı atanlar neredeler şimdi?

Bir diğer örnek Karabük Tapu Kadastro İl Binası; Tabanından su çıkması nedeniyle proje defalarca aksadı, müteahhit iflas etti, bina bitmeden yarım kaldı. Şimdi tekrar ihaleye çıkıldı ve yapımı yeniden başladı. Bu sürecin sonunda hem zaman hem de milyonlarca liralık kamu kaynağı boşa gitti. Vatandaşın vergisiyle yapılan bu yatırımların bu kadar kolay heba edilmesi vicdanları sızlatmıyor mu?

Karabük Kent Meydanı dönemin Belediye Başkanı Rafet Vergili tarafından yapıldı, yıllarca tartışmalara konu oldu. “Kent kimliğine uygun değil” dendi, “beton yığını” dendi. Şimdi o meydan yıkıldı ve yerine Millet Bahçesi yapılıyor. İyi de, dün yapılanı bugün yıkmak neyin göstergesi? Plansızlığın mı? İsrafın mı? Yoksa günü kurtarma derdinin mi?

Yine Karabük’te Karayolları tarafından “Kesintisiz Yol Projesi” kapsamında yapılan, Valilik çevre yolu istikametinde Araç Çayı üzerine inşa edilen  köprü de benzer bir kaderi paylaşıyor. Öğlebeli Sanayi ile Karabük Çevre Yolu’nu bağlamak üzere yapılan bu köprü, İstanbul ve Ankara  yönünden gelen tır ve kamyonların Karabük ve Kastamonu yönüne geçişi için tasarlanmıştı. Ancak gelin görün ki proje yine hatalı. Köprünün çevre yolu bağlantısı trafiğe uygun değil, yapılan teknik hesaplamalar yetersiz. Ağır tonajlı araçların, özellikle treyler ve kamyonların bu köprüden geçemeyeceği ortaya çıktı. Sonuç? Milyonlarca lira harcandı ama köprü atıl vaziyette bekliyor. Ne zaman kullanılacağı meçhul. O da kullanılmayan bir yatırım olarak kamu zararı hanesine yazıldı.

Bu örnekler sadece birkaç tanesi. Ülkenin dört bir yanında benzer şekilde israf edilen, doğru planlanmadığı için çöpe giden yatırımlar var. Kimi zaman bir köprü inşa ediliyor ama bağlantı yolu yapılmıyor. Kimi zaman bir okul yapılıyor ama öğrenci yok. Kimi zaman da yapılan bina kullanılmaz hale gelmeden yıkılıyor, yerine yenisi yapılıyor.

Şimdi sormak gerekiyor;  Buralarda oluşan kamu zararı ne olacak?  Bu zararı kim üstlenecek? Vatandaş mı? Zaten ödediği vergilerle, artan enflasyonla, alım gücü düşen maaşıyla fazlasıyla bedel ödemiyor mu?

Halkın parasını yönetenler, halk adına karar verenler; bu işin hesabını vermeli. “Yaptık, olmadı” demek bu kadar kolay olmamalı. Her yanlış yatırım, sadece para kaybı değil, halkın Devletine olan güvenini de sarsar. İşte bu nedenle Devletin Savcılarına bu heba olan yatırımların hesabını sormak düşüyor, kimsenin ettiğinin yanına kar kalmaması için.  

Siyaset, sadece seçim kazanmak değil, halka karşı duyulan sorumluluğu yerine getirmektir. Projeleri yaparken değil, planlarken liyakatli uzmanlarla hareket edilmeli. Aksi halde biz daha çok “boşa giden paralar” başlıkları atarız. Ve ne yazık ki, bu başlıkların altında da boşa giden umutlarımız olur.

Geçtiğimiz hafta Eskipazar Ekonomik Kalkınma Derneği (EKODER) Başkanı Mehmet Emin Aslan, sosyal medya hesabı üzerinden  Eskipazar Organize Sanayi Bölgesi (OSB) Müteşebbis Heyeti’nde hiç bir Eskipazarlı yöneticinin bulunmamasını eleştirmiş hatta “Size İlçemizin 3360 dönüm arazimizi tahsis ettik. Memlekete iş aş lazım dedik. Kaybettiklerimizi kazanç saydık. İş aş saydık. Olacak da inşallah. Ama bu halk ne ister diye hiç sormak aklınızdan geçmiyor. Yönetime bile almıyorsunuz” diyerek çok sert ifadeler kullanmıştı ve bizlerde  bunu haberleştirmiştik. Gelinen noktada yaptığım araştırmalarda olayın EKODER Başkanı Mehmet Emin Aslan’ın anlattığı şekilde olmadığını gördüm. EKODER Başkanı sadece bu açıklaması ile kamuoyunu yanıltarak, yanlış bilgilerle bana göre kendince gündem yaratmaya çalışmış.

Olayın aslına gelirsek, Bütün OSB’lerin 4562 Sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu ve bu Kanuna bağlı Organize Sanayi Bölgeleri Uygulama Yönetmeliğine göre; İl Özel İdaresinin,  OSB’nin içinde bulunacağı il, ilçe veya belde belediyesinin, büyükşehirlerde ayrıca büyükşehir belediyesinin,  İl ve ilçelerdeki mevcudiyet durumuna göre sanayi odası, ticaret odası veya ticaret ve sanayi odasının, Sanayici dernek veya kooperatiflerinin,  biri veya daha fazlasının temsilcilerince imzalı ve valinin olumlu görüşünü muhtevi kuruluş protokolünün Bakanlıkça onaylanmasıyla tüzel kişilik kazandığı ortaya çıkıyor.  Bu şekilde oluşan OSB’lerin iştirakçi kurumların iştirak payları oranında Müteşebbis Heyet üyesi vermesi ile, toplam 15 asıl 15 yedek üye tespit edildiği,   Müteşebbis Heyetin ise OSB’nin en üst organı olduğu ve  15 kişilik asıl Müteşebbis Heyet üyelerinin kendi arasında yaptığı seçimlerde; 5 asıl 5 yedek yönetim kurulunu, 2 asıl 2 yedek denetim kurulunu belirlediği ortaya çıkıyor.  

Eskipazar OSB’ de  02.06.2017 tarihinde yukarıdaki esaslar çerçevesinde; (başka bir kuruluşun katılmaması nedeniyle)%49 Karabük Ticaret ve Sanayi Odası, %51 Karabük İl Özel İdaresinin iştiraki ile kurulmuş. Müteşebbis heyette ise payları gereği; 7 asıl 7 yedek üye Karabük Ticaret ve Sanayi Odasından, 8 asıl 8 yedek üye de Karabük İl Özel İdaresinden olmak üzere 15 asıl 15 yedek üye bulunurken, 15 kişilik asıl Müteşebbis Heyet üyeleri, kendi içlerinde yaptığı seçimlerde; 5 asıl 5 yedek yönetim kurulunu, 2 asıl 2 yedek denetim kurulunu belirlemiş, Kuruluştan itibaren OSB’nin tüm masraflarını bu iki kurum karşılamış, Yönetim Kurulundan hiç kimse herhangi bir maaş, huzur hakkı vs. almamış.

Eskipazar Karabük’ün bir ilçesidir ve her Karabük’lü de tüm ilin ve Eskipazar’ın menfaatlerini gözeteceği kanaatindeyiz. Yine araştırmamız; Eskipazar OSB’nin kuruluşundan bu tarafa, konuyla ilgili özel bir hassasiyet gösterilip, her dönem Müteşebbis Heyetinde en az 2 kişi “ESKİPAZARLI TEMSİLCİ” olarak bulundurulmuş ve halen Karabük Ticaret ve Sanayi Odası adına sayın Kamil ÜNAL ve Karabük İl Özel İdaresi adına da sayın  İsmail BAĞÇE’nin görev başında olduklarını öğrendik.

Eskipazar OSB, 2021 yılı ve sonrasında Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından kamulaştırma kredisi olarak aldığı  60 milyon lirayı arsa maliklerine ödeyerek tüm OSB alanının tamamına yakınını rızaen kamulaştırmış. Gelinen nokta itibariyle; 3470 dönüm alanda toplam 11.500 tane hisse devri alınmış ve kamulaştırma tamamlanmış, jeolojik etütler tamamlanmış, halihazır haritası yapılmış, imar planı ve parselasyonu yapılmış, çıkan 73 parsel yatırımcılara tahsis edilmiş, altyapı projeleri yapılmış, altyapı ihalesi yapılmış, altyapı yapım işlerinde bütün yollar açılmış, kanalizasyon hatları, yağmur suyu hatları, içme suyu hatları, elektrik ve Telekom hatları, doğalgaz altyapısı başlamış ve bir kısmı yapılmış, tüm altyapının 2025 yılında tamamlanması planlanmış, bir fabrika üretime geçmek üzere, onlarca fabrikanın inşaat ruhsatı çalışmaları devam ettiğini öğrendik.

Birçok yerdeki OSB’nin 15-20 yılda geldiği noktaya gelmiş olan Eskipazar OSB’de   bir an önce yatırımcıların yatırımlarını tamamlayıp, bölgeye iş ve aş kapısı olması için herkesin destek vermesi gerekirken, EKODER Başkanının olumsuz bir hava estirmesi yöreye zarar verir kanaatindeyim.

EKODER Başkanı sayın Emin Aslan’ın aslında açıklamasının özünde yatan konu Eskipazar Belediye Başkanını yönetim kurulunda görmek istemesi. Burada yine altını çizerek belirteyim, Eskipazar OSB 2017 yılında OSB kanun esaslarına göre kurulmuş ve kurulumunda da paylarına göre Karabük İl Özel İdaresinden 8, Ticaret ve Sanayi Odasından da 7 ismin Yönetim Kurulu Üyesi olduğu bir tüzel kişilik. Eskipazar OSB Müteşebbis heyetinde Karabük İl Özel İdaresinden İsmail Bağçe, Ticaret ve Sanayi Odasından da Kamil Ünal var. Yani bu iki Yöneticide Eskipazarlı. Kamil Ünal geçen dönemde de İl Özel İdaresini temsilen müteşebbis heyetin içindeydi bu dönemde de Ticaret ve Sanayi Odasını temsilen müteşebbis heyette bulunuyor. Sayın İsmail Bağçe bu dönemde Karabük İl Özel İdaresine temsilen müteşebbis heyet içinde bulunuyor. Tüm bunlar göz önündeyken, EKODER Başkanı Mehmet Emin Aslan,  Kamil Ünal ve İsmail Bağçe’yi Eskipazarlı olarak görmüyor mu sorusu akla geliyor.

Ayrıca, Eskipazar OSB’de yaklaşık 3500 dönem arazide 11500 tapunun devir karşılığı olarak da 60 milyon TL tapu sahiplerine Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından kredi alınarak ödemeleri yapılmışken, Mehmet Emin Aslan’ın açıklamasından anlaşılacağı üzere Aslan’ın asıl amacının üzüm yemek değil, bağcıyı dövmek olduğu anlaşılıyor.

HÜDA-PAR Genel Başkanının Eylül 2024’te bir programda, Anayasa’nın 4. maddesiyle ilgili yaptığı konuşmada “Ahmağa anlatır gibi tek tek söyledim buna rağmen anlamamakta ısrar ediyorlar” sözü, o dönemde toplumun birçok kesiminden tepki almış ve eleştirilmişti. Bu ifadeden yola çıkarak geçtiğimiz hafta çarşamba günü Özçelik-İş Sendikası ile KARDEMİR arasında anlaşmaya varılan 17. Toplu İş Sözleşmesi imza töreninde, KARDEMİR Yönetim Kurulu Başkanı Prof. Dr. İsmail Demir’in yaptığı konuşmadaki bir söz dikkatimi çekti. Sayın Başkan, yaptığı konuşmada, “Bütün kem gözlere, kem sözlere, dışarıdan gazel okuyanlara inat bizler bu adımın ülkemiz için, Kardemir için, Karabük için ne kadar hayırlı olduğunu, el ele ispat edeceğiz” dedi.
Bu söz, bana göre aslında çok şey anlatıyor. Başka bir deyişle, Sayın Başkan bu konuşmasında “Ahmağa anlatır gibi tek tek söyledim, anlamak istemeyenler anlamamakta ısrar eder mi bilmem” dercesine bir mesaj veriyordu. Anlaşılan o ki, Sayın Demir kendisinin ve Kardemir’in geleceği hakkında çeşitli kesimlerin yaptığı eleştirilere, özellikle de yönetim değişikliği çağrıları yapanlara sert bir dille yanıt verdi.
Geçtiğimiz günlerde yazdığım “AK Parti’ye Meydan mı Okunuyor?” başlıklı köşe yazımda, son dönemde Karabük’te, özellikle de sanayi devi KARDEMİR’de yaşanan gelişmeleri ele almış, Savunma Sanayinin önemli ismi ve bir zamanlar başarılarıyla övülen Prof. Dr. İsmail Demir’in bugünlerde adeta istenmeyen bir adam haline gelmesini konu almıştım. Sayın Prof. Dr. İsmail Demir’in toplu sözleşme imza töreninde yaptığı bu konuşma ise yazımı doğrular nitelikte oldu.
Çünkü, Kardemir’in önümüzdeki günlerde yapılacak olan Mali Genel Kurulu’nda seçim maddesinin olmaması, bazı çevrelerde rahatsızlık yaratmıştı. Bu rahatsızlığın perde arkasında ise özellikle şirket içinde ve Karabük’ün iş dünyasında etkili bazı grupların, hisse oranlarını artırarak Yönetim Kurulu’na girme planlarının suya düşmesi yatıyordu. İşte Sayın Demir, Toplu Sözleşme görüşmelerindeki konuşmasında, o çevrelere, “Daha çok beklersiniz, ben görevimin başındayım” mesajını vermiş oldu.
Prof. Dr. İsmail Demir’in, bu dönemde hem Kardemir’in geleceğini hem de kendisinin bu süreçteki duruşunu sağlamlaştırmak için net bir tavır sergilediği ortada. İstenmeyen adam ilan edilmesine karşılık, yaptığı bu çıkış, hem Kardemir için hem de Karabük için önemli bir adım olarak değerlendirilebilir. Bu mesaj, sadece şirket içindeki yönetimle ilgili bir işaret değil, aynı zamanda dışarıdan gelen eleştirilere karşı da bir cevap niteliği taşıyor.
Prof. Dr. İsmail Demir’in Kardemir’deki liderliği, sadece bir iş dünyası olayı olmanın ötesinde, Karabük’ün geleceğine yönelik bir vizyon ortaya koyuyor. Tüm bu gelişmeler neticesinde inancım o ki, bugün sanayinin başında sağlam bir duruş sergileyen Prof. Dr Demir, geçmişteki başarılarının ve deneyimlerinin de ışığında, Kardemir’i ve Karabük’ü daha büyük hedeflere taşımak için gerekli adımları atmaya devam edecektir.

Son dönemde Karabük’te, özellikle de sanayi devi KARDEMİR’de yaşanan gelişmeler, siyasi ve ekonomik dengeleri sarsmaya başladı. Savunma Sanayinin başından gelen ve  bir zamanlar yere göğe sığdırılamayan, başarısıyla övülen Prof. Dr. İsmail Demir, bugünlerde adeta istenmeyen adam ilan edildi. Bu değişimin ardında ne yatıyor? Kimler hangi hesapları yapıyor? Gelin, bu olayın perde arkasına birlikte bakalım.

KARDEMİR’in önümüzdeki günlerde yapılacak olan Mali Genel Kurulu, sıradan bir toplantının ötesinde, şirket içi ve bölgesel siyasetin merkezine oturmuş durumda. En büyük tartışma konusu ise, bu genel kurulda seçim maddesinin yer almaması. Kimi çevreler, bu durumu büyük bir fırsat kaybı olarak değerlendiriyor ve mevcut yönetimin görev süresinin devam etmesinden duydukları rahatsızlığı dile getiriyor.

Özellikle şirket içinde ve Karabük’ün iş dünyasında etkili bazı gruplar, hisse oranlarını artırarak Yönetim Kurulu’na girme planları yapıyordu. Ancak seçim maddesi gündeme alınmayınca, bu grupların hayalleri suya düşmüş oldu. İşte bu yüzden de Yönetim Kurulu Başkanı Prof. Dr. İsmail Demir hedef tahtasına oturtuldu.

Prof. Dr. İsmail Demir’in, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın bizzat tensipleriyle KARDEMİR Yönetim Kurulu Başkanlığı’na getirildiği biliniyor. Ayrıca, Cumhurbaşkanı sayın Recep Tayyip Erdoğan öyle istiyordu. Devlet kendi yönetimini kendi belirliyor.Varlık fonunda bulunan hisseler nedeniyle çoğunluğu elinde bulunduran devlet, yönetime bunlar girecek diyor. Bu açıdan bakıldığında, İsmail Demir’e yönelik oluşan bu karşıtlığın sadece bir şirket içi mesele olmadığı da açıkça görülüyor. Karabük’te belirli çevreler,İsmail  Demir’i istemediklerini dile getirirken aslında yalnızca bir yöneticiyi hedef almıyorlar; dolaylı yoldan Cumhurbaşkanı Erdoğan’a ve AK Parti iktidarına da karşı durduklarını ortaya koyuyorlar.

Bu gelişmeler, Karabük’te hem siyasi hem de ekonomik anlamda ciddi bir mücadele yaşandığını gösteriyor. Öyle ki, bazı çevreler KARDEMİR’de kendi gücünü artırma amacıyla AK Parti’nin doğrudan atadığı bir isme karşı açıkça tavır almaktan çekinmiyor. Bu durum, Karabük özelinde AK Parti’ye yönelik bir meydan okuma olarak da yorumlanabilir.

Sanayi devi KARDEMİR, sadece bir fabrika değil; Karabük’ün ekonomisini belirleyen en büyük unsurlardan biri. Dolayısıyla, burada yaşanan her gelişme, sadece bir şirket içi mesele olmaktan çıkarak kentin siyasi ve ekonomik atmosferine de yansıyor.

Buradaki mücadele, bir yönüyle AK Parti iktidarına karşı güç kazanma çabası olarak okunabilirken, diğer yandan ekonomik güç savaşlarının da etkili olduğu aşikar. Hisse oranlarını artırarak yönetimde söz sahibi olmayı amaçlayan çevrelerin, bu planları suya düşünce tepki göstermeleri aslında sürpriz değil. Ancak bu tepkinin İsmail Demir üzerinden şekillenmesi, işin farklı bir boyut kazandığını gösteriyor.

KARDEMİR’de yaşanan bu gelişmeler, önümüzdeki süreçte de sıkça tartışılmaya devam edecek gibi görünüyor. Seçim maddesinin Mali Genel Kurul gündemine alınmamasıyla birlikte, mevcut yönetimin görevine devam etmesi kesinleşti. Ancak görünen o ki, bu karar bazı kesimler için kabul edilmesi zor bir durum yaratmış durumda. Bu tartışmalar, sadece şirket içinde sınırlı kalmayacak; geniş bir çerçevede yankı bulacak gibi görünüyor. İsmail Demir üzerinden başlatılan bu mücadelenin hem KARDEMİR’e hem de Karabük’e zarar vermesinden endişe duyuluyor. Tüm bunlara rağmen AK Parti cephesinden hiç bir ses çıkmaması ise oldukça düşündürücü.