Deligeç’te yine çift yönlü çarpışma. Her hafta sonu aynı haber: “Karabük-Yenice yolunda kaza, 1 ölü / 5 yaralı / 7 yaralı / 2’si çocuk…” Sayılar değişiyor, isimler değişiyor, ama cümle aynı kalıyor.

2000’lerde “rüya yol” diye açılmıştı bu hat. Filyos Vadisi’ni delik deşik edip 15-16 tünel yapmıştık ya hani… “Artık Yenice’ye 20 dakikada gidiyoruz” diye sevinmiştik. Şimdi aynı yol 20 dakikada can alıyor.

Tek şerit.  Viraj üstüne viraj. Tünel giriş-çıkışlarında görüş sıfır. Kamyonla binek araç karşı karşıya gelince fizik kuralı devreye giriyor: Büyük olan kazanıyor, küçük olan eziliyor.

Milletvekilleri kürsüde bağırıyor: “Yenice yolu bölgenin trafiğini kaldırmıyor!” İki kere söylemişler mecliste. Üçüncüsüne gerek kalmadan yine can gitti.

Bayram dönüşü, düğün konvoyu, cenaze korteji… Hepsinde aynı yol. Hepsinde aynı tüneller. Hepsinde aynı dua: “Bu seferlik geçsin.”

Yetkililer ne zaman anlayacak? “Ölüm yolu” tabelası mı asmalıyız girişe? Yoksa her kilometrede bir beyaz bayrak mı dikmeliyiz?

32 kilometre yol değil bu. 32 kilometre vicdan meselesi. 15 tünel değil. 15 kez “keşke” deme hakkı.

Duble yol istiyoruz. Genişletme istiyoruz. Ama en çok da istiyoruz ki: “Yenice’ye gidiyorum” diyen biri daha içimizi titretmesin.

Çünkü o yol artık sadece Karabük’ü Yenice’ye bağlamıyor. O yol anneleri evlatsız, çocukları annesiz bırakıyor.

Bir an önce…

Bir can daha gitmeden.

Bir anne daha ağlamadan.

Bir bebek daha yetim kalmadan.

Şimdi harekete geçin. Çok geç olmadan…

Karabük’te bugün sokakta kime dokunsanız, aynı cümle dökülüyor dudaklardan:
“Biz ne ara bu kadar yorulduk?”

Sabah dükkanını açan esnafın yüzünde yorgunluk var.
Okula yürüyen çocuğun omuzlarında, yaşından büyük bir ağırlık…
Eve yetişmeye çalışan vatandaşın adımlarında ise bitmeyen bir telaş.

Şehir büyüyor, ama insan daralıyor.
Yollar genişliyor, nefesimiz daralıyor.
Binalar yükseliyor, umutlar alçalıyor.

Karabük bir süredir gürültülü ama sessiz bir şehir…

Kazılan yollar, kalkan tozlar, hiç durmayan makineler var.
Ama bütün bu gürültünün içinde, insan sessizce yoruluyor.
Ne belediye projeleri ne de devlet yatırımları, vatandaşın içindeki bu sıkışmışlığı duymuyor.

Aslında mesele asfalt değil…
Kaldırım hiç değil…
Mesele insan.

Bazen yanmayan tek bir sokak lambası, koskoca bir mahalleyi karanlığa gömer.
İnsanın içindeki ışık sönmüşse, şehrin en büyük projesi bile ona bir şey ifade etmez.

Karabük’ün en büyük problemi altyapı değil.
Üstyapı değil.
Trafik hiç değil.

Karabük’ün en büyük problemi, insanın kendini görünmez hissetmesi.

Gelin dürüst olalım…
Biz bu şehirde birbirimizi dinlemeyi bıraktık.
Sorunları konuşuyoruz ama çözüm üretmiyoruz.
Eleştiriyoruz ama harekete geçmiyoruz.
Ve her geçen gün biraz daha köşeye sıkışıyoruz.

Ama bu şehir, umudu tükenen bir şehir değil.

Karabük;
küllerinden doğmayı bilen bir şehir.
Demir Çelik’in şehri…
Dayanıklılığın, yükü sırtlanıp yine de dimdik duranların şehri…

Bugün ihtiyacımız olan şey çok basit ama çok kıymetli:
Birbirimizi yeniden duymak.
Birbirimizi yeniden görmek.

Birinin canı yandığında, “bana ne” dememek…

Bu yazıyı okuyan herkese sesleniyorum:
Bugün birinin derdini dinleyin.
Bir esnafa “Kolay gelsin” deyin.
Bir çocuğa gülümseyin.
Bir yaşlıya yol verin.

Birbirimize yeniden temas edelim.

Çünkü biz birbirimize iyi gelirsek, Karabük de iyi olacak.
Şehir biziz.
Biz nefes alırsak, Karabük de nefes alır.

Dün akşam, milyonların gözü kulağı Ankara’daydı. Asgari Ücret Tespit Komisyonu’nun üçüncü toplantısı sonrası Bakan Vedat Işıkhan kameralar karşısına geçti ve 2026 yılı için net asgari ücreti 28 bin 75 lira olarak açıkladı. Yüzde 27 zam… Kulağa hoş geliyor değil mi? 2025’te 22 bin 104 lira olan ücret, bir anda 6 bin lira artmış. Alkışlar, tebrikler, “enflasyona ezdirmeme” sözleri…

‎Ama durun bir dakika. Bu alkışlar kimin için? Gerçek hayatta pazar filesini dolduramayan milyonlar için mi?
‎Türk-İş’in Kasım 2025 verilerine göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 29 bin 828 liraydı. Aralık enflasyonuyla birlikte bu rakam rahatlıkla 30 bin lirayı aşmış durumda. Yani yeni asgari ücret, daha cebe girmeden açlık sınırının altında kalmış! Tarihte ilk kez, asgari ücret bir ailenin karnını doyurmaya yetmiyor. Bu nasıl bir “ezdirmeme” başarısı?

‎Düşünün: Bir asgari ücretli, sabah kahvaltısını ucu ucuna yapıyor, öğlen simit-ayranla geçiştiriyor, akşam eve dönerken “bugün et mi alsam, yoksa fatura mı ödesem” diye düşünüyor. Çocuklarının okul harçlığı, kışlık montu, ilaç parası… Hepsi hayal oluyor. Bu ücretle “insanca yaşam” mı mümkün? Hayır, bu ücretle sadece hayatta kalmaya çalışmak mümkün.

‎Hükümet “dengeli artış” diyor, işverenler “maliyetler artmasın” diye destekliyor. Peki ya işçinin dengesi? Milyonlarca emekçi, neden her yıl aynı kısır döngüde eziliyor? Enflasyon canavarı karşısında “yüzde 27 zam” bir teselli ikramiyesi mi sanılıyor? Oysa gerçek enflasyon, çarşıda pazarda hissedilen, çok daha yüksek.

‎Bu tablo utanç verici. Asgari ücret, “en düşük” ücret olmaktan çıkıp “çoğunluğun” ücreti haline geldi. Türkiye’de çalışanların yarısı buna mahkum. Ve şimdi, bu ücret açlık sınırının altında. Bu, sadece ekonomi politikası değil, insanlık meselesi.

Ey yetkililer! Bu ücretle bir ay geçirin bakalım. Market kasasında “bu kadar yeter mi” diye hesap yapın. Kirayı, faturayı, okul masrafını düşünün. Sonra çıkın açıklayın: “Enflasyona ezdirmedik.”

‎Asgari ücretli emekçiler, siz bu ülkenin omurgasısınız. Fabrikalarda, inşaatlarda, hizmet sektöründe alın teriyle bu ülkeyi ayakta tutuyorsunuz. Hakkınız, açlık sınırında sürünmek değil. Hakkınız, insanca bir yaşam.
‎2026’ya girerken umarım bu ses duyulur. Yoksa o yüzde 27 zam, sadece kağıt üzerinde kalır; gerçek hayatta ise açlık büyür.

‎Kalın sağlıcakla, ama tok kalın!

Evet, belki yollarımızda, caddelerimizde, meydanlarımızda şu an için bir miktar gürültü, biraz da sabır isteyen görüntüler var. Ancak bu manzaralar bana hep şunu düşündürüyor: “Bir şehir güzelleşmeden önce emek ister, değişim ister, zahmet ister.”

Bugün Karabük’te gördüğümüz bu çaba, yarının daha modern, daha yaşanabilir, daha estetik bir Karabük’ünün habercisi. Belediye ekipleri büyük bir özveriyle çalışıyor; kaldırımlar yenileniyor, yollar onarılıyor, parklar düzenleniyor, şehrin kalbine dokunan her noktada bir hareketlilik var.

Şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki; bu çalışmalar sadece bugünün sorunlarını çözmüyor, geleceğin Karabük’ünü de inşa ediyor. Yarın bu şehirde gezeceğimiz modern caddeler, oturacağımız yeşil parklar, güvenle yürüyeceğimiz yollar hep bu gayretin ürünü olacak.

Elbette kolay değil; emek isteyen her iş biraz sabır gerektirir. Ama Karabük halkı da bilir ki, bugün çekilen zahmetler yarın mutluluk olarak geri dönecektir.

Bugün baktığımızda; Karabük Belediye Başkanı ve ekibinin şehrin çehresini değiştirme noktasında kararlı adımlar attığını görmek hepimiz için gurur verici. Bu çalışmalara destek olmak, sahip çıkmak da bizlere düşen bir görevdir.

Karabük, değişiyor… Hem de güzel bir değişim bu. Ve ben inanıyorum ki; çok değil, birkaç yıl içinde bu şehir, herkesin “İyi ki Karabük’te yaşıyorum” diyeceği bir noktaya ulaşacak.

Teşekkürler Karabük Belediyesi. Teşekkürler bu şehri güzelleştirmek için gece gündüz ter döken emekçiler.

Bugün takvimler 1 Mayıs’ı gösteriyor. Yani alın terinin, nasırlı ellerin, gecesi gündüzüne karışan emekçilerin günü… Bugün, her türlü zorluğa rağmen üretmekten vazgeçmeyen, hayatı omuzlarında taşıyan milyonların günü…

1 Mayıs, yalnızca bir tatil günü değildir. Fabrika sirenlerinin sesiyle sabahın karanlığında uyanan işçilerin, maden ocağının karanlığında umutla çalışanların, demir çelik ocaklarının alevinde ter dökenlerin onurudur bu gün. Çekiç sesiyle büyüyen çocukların, rüzgâra direnen inşaat işçilerinin, gün boyu ayakta duran garsonların, hayatı taşırken ezilen hamalların sesidir 1 Mayıs.

Karabük, bu sesin yankılandığı özel şehirlerden biri. Bu topraklar, demirin ve çeliğin hayat verdiği, alın terinin kutsal sayıldığı bir memlekettir. Burada emek, sadece bir kelime değil; yaşam biçimidir. Her çocuğun, babasının iş ayakkabısıyla tanıştığı, her annenin evladına “önce helal lokma” dediği bir yerdir burası. Ve biz biliriz ki, emeğin olduğu yerde umut vardır.

Ama ne yazık ki, hala birçok emekçi hak ettiği yaşam koşullarına sahip değil. Güvencesiz çalışanlar, düşük maaşlarla geçinmeye çalışan işçiler, sendikasız, sözsüz, sessiz bırakılan milyonlar var. Oysa 1 Mayıs, sadece kutlama değil, bir hatırlatmadır aynı zamanda: “İnsanca yaşam, insanca çalışma hakkı” isteyenlerin haykırışıdır bu gün.

Emeğe saygı, sadece yılda bir gün değil, her gün gösterilmesi gereken bir sorumluluktur. İşçinin hakkı alın teri kurumadan verilmelidir. Çünkü emeği yok sayan bir toplum, geleceğini de yok sayar.

Bugün, bir kez daha yüksek sesle söylemeliyiz:

İşçilerin birlikteliği, toplumun vicdanıdır.
Emek olmadan üretim, üretim olmadan refah olmaz.
Ve hiçbir zenginlik, emeğin kutsiyetinden büyük değildir.

Emeğin, adaletin ve dayanışmanın günü kutlu olsun.
Alın teriyle yoğrulmuş tüm hayatlara selam olsun.
1 Mayıs İşçi Bayramı, işçinin değil insanlığın bayramıdır.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte sokağa atardık kendimizi. Üstümüz başımız uykudan izler taşırdı ama içimizde büyük bir heyecan olurdu. O gün ne oynanacak? Kim hangi takımda? Top kimin? Bu sorular bile bir günün kaderini çizecek kadar önemliydi. Sokaklar bizim evimizdi; köşe başındaki bakkal, toprak sahaya dönüşen boş arsa, ağaç gölgesinde içilen gazoz… Her şey tanıdıktı, her şey bizimdi.

Oyunlarımız dijital değildi ama gerçeğin ta kendisiydi. İstop oynarken yere düşen bir çığlık, saklambaçta nefesini tutan bir heyecan, sek sek taşının çizgilere değmeden zıplayışı… Her detay bir sahneydi, biz başrolü oynardık.

Plastik toplarımız vardı, yamalıydı belki ama ruhumuzun tek parçasıydı. O topa attığımız her şut, hayallerimize bir adım daha yaklaştığımızı düşündürürdü bize. Çünkü biz inandığımız şeylerle büyüdük.

Evde internet yoktu ama pencerelerden sarkan annelerin sesi her şeyi bağlıyordu birbirine. “Yemeğe gel!” diye bir ses duyulunca bütün oyun donar, dünya bir anlığına dururdu. O çağrı kutsaldı; geri dönülmesi gerekirdi, çünkü orası evdi, orası güvendi.

Cumartesi sabahları ayrı bir şölen olurdu. Tek kanal vardı ama bizim için yeterdi. “He-Man” ile cesur, “Ninja Kaplumbağalar” ile eğlenceli, “Barış Manço” ile umut dolu olurduk. Televizyon ekranı küçüktü ama hayal dünyamız sınırsızdı.

Ve şimdi, her şey bu kadar kolayken, o zor ama gerçek zamanları daha çok özlüyorum. Her şeyi cepte taşıyoruz ama yüreklerimizde ne var, emin değilim. Eskiden hayal kurmak için geceyi beklerdik, yıldızlara bakardık. Şimdi ekranlardan başka bir yere bakamaz olduk.

Keşke diyorum bazen… Sadece bir günlüğüne… Mahalle aralarındaki toz bulutuna karışabilsem. Yere düşen ipi tekrar elime alabilsem. O sokak lambasının altında, bir kez daha istop oynayabilsem.

Çünkü biz sadece çocuk olmadık. Biz başka bir dünyanın şanslı tanıklarıydık. Saf sevginin, içten dostluğun, kirlenmemiş hayallerin zamanında büyüdük.

Ve o yüzden, her şeyin bu kadar hızlı aktığı bugünün dünyasında, kalbim hala bir sokak lambasının altında, çocukluğunu bekliyor.

Karabük Terminali, şehrin ulaşımında kilit bir noktada yer alıyor; otobüsle seyahat eden herkesin yolu er ya da geç buraya düşüyor. Şehir dışından gelenler için Karabük’e açılan ilk kapı, memleketine dönenler içinse yolculuğun son durağı burası. Ama ne yazık ki, yıllardır pek değişmemiş, biraz yorgun, biraz eskimiş bir hali var.

Eskiden burada bir hareket, bir canlılık vardı; şimdi ise insanlar işini halledip bir an önce çıkmanın derdinde. Terminal dediğin, yolcuyu rahat ettirmeli, geleni gideni ağırlamayı bilmeli, değil mi?
Şimdi terminal dediğin, sadece otobüslerin gelip geçtiği bir yer olmamalı, yolcusunu da memnun etmeli. Ama bakıyorsun, oturacak yer az, her yer daracık… İnsanlar ellerinde koca koca valizlerle dar kapılardan geçmek zorunda kalıyor. Hele yoğun saatlerde bir kalabalık oluyor ki sorma! Çay içeyim desen, doğru düzgün bir yer bulmak mesele. Esnaf elinden geleni yapıyor ama imkânlar kısıtlı. Eskiden terminale girince insan yolculuk havasına girerdi, şimdi ise “bir an önce gideyim” düşüncesi ağır basıyor.

Bir de şu ulaşım işi var… Şehirle bağlantı desen, eh işte, idare eder ama keşke biraz daha kolay olsa. Toplu taşımaya güvenip terminale gelmek, hele valizi olan biri için, biraz zahmetli iş. Otobüs var, minibüs var ama düzen desen pek yok. Şehir büyüyor, nüfus artıyor, bu terminal de artık çağa ayak uydursa fena mı olur? Temizliği, düzeni, hizmetiyle biraz daha modern olsa, Karabük’e yakışmaz mı? Yakışır elbet…

Karabük’ün 1. derecede deprem bölgesinde yer alması şehrimizin coğrafi açıdan güvenli olmayan bir konumda olduğunu gösteriyor. Özellikle Kuzey Anadolu Fay Hattı’na yakınlığı, şehri deprem riskine karşı daha savunmasız hale getiriyor.

Karabük’ün mevcut durumuna baktığımızda, depreme hazırlık konusunda önemli eksiklikler olduğu görülüyor. Bu eksiklikler sadece binaların dayanıklılığıyla sınırlı değil; şehirdeki eski yapı stokunun depreme dayanıklılık açısından yeterince yenilenmemesi, acil durum planlarının eksikliği, afet bilincinin düşük seviyelerde olması, farkındalık çalışmaları ve altyapı güvenliği gibi çok sayıda kritik alanı da kapsıyor.

Deprem anında nasıl davranılması gerektiği konusunda Karabük’teki farkındalık oldukça düşük olduğu görülüyor. Okullarda, iş yerlerinde ve kamu alanlarında deprem tatbikatlarının sıklıkla yapılmaması, olası bir depremde paniğe yol açabilir ve can kayıplarını artırabilir. Bu konuda özellikle çocuklar ve yaşlı bireyler için özel eğitim programları oluşturulması gerektiğini düşünmekteyim.

Kurumların afet yönetimine hazırlığı da tartışmalıdır. Kurtarma ekiplerinin ekipman durumu, koordinasyon yeteneği ve deprem sonrası toplanma alanlarının yeterliliği belirsizdir. Şehirdeki toplanma alanlarının bir kısmı zamanla farklı amaçlarla kullanıma açılmış ya da eksik altyapı nedeniyle işlevsiz hale gelmiştir. Ayrıca, yerel yönetimlerin halkla sürekli iletişim halinde olması ve düzenli bilgilendirme yapması gerekmektedir.

Karabük’ün geleceği, bu sorunların çözümüne bağlıdır. Depreme karşı alınacak her önlem, hem güvenliği artıracak hem de şehrin gelişimine katkı sağlayacaktır. Özellikle kapsamlı bir kentsel dönüşüm planı, yerel halkın sürece katılımıyla desteklenmeli ve uygulamada şeffaflık sağlanmalıdır. Afet sonrası müdahale kadar, afet öncesi risk azaltma çalışmaları da bir o kadar önemlidir.

Merhaba sevgili okurlar,

Bugün Karabük Postası’ndaki ilk yazımla sizlerle buluşmanın heyecanını yaşıyorum. Bu köşede, hem gündemin nabzını tutacak hem de hayata dair küçük detayları birlikte keşfedeceğiz.

Karabük, Türkiye’nin sanayileşme tarihindeki önemiyle tanınan, demir-çelik sektörüyle özdeşleşmiş bir şehir. Ancak bu köklü sanayi geçmişi, şehrin potansiyelini parlatmak yerine, zaman zaman ona yük haline geliyor. Tarihi zenginlikleriyle ün salan Safranbolu’nun gölgesinde kalan Karabük, modern sorunlarla başa çıkmaya çalışırken, kendi kimliğini öne çıkarma mücadelesi veriyor.

Bir zamanlar demir çelik sanayisiyle öne çıkan ve ekonomik kalkınmanın sembolü olan Karabük, bugün büyüyen sorunların gölgesinde ilerlemeye çalışıyor. Plansız kentleşme, şehrin bir zamanlar hayran bırakacak kadar modern görünmesine gölge düşürmüş durumda.

Hızlı nüfus artışıyla birlikte altyapı eksiklikleri, şehrin büyük bir yükü haline geldi. Yol darlıkları ve artan araç sayısı, trafik sıkışıklığının günlük hayatın ayrılmaz bir parçası haline gelmesine neden oldu. Oysa sanayi şehirlerinin çehresi, çalışan insanın verimini artıracak, şehrin cazibesini yükseltecek planlamalara sahne olmalıydı.

Sosyal yaşam alanlarının eksikliği ise şehir sakinlerini evlerine kapanmaya zorluyor. Otopark sorunundan yeşil alanların yetersizliğine kadar bir dizi mesele, bireylerin sosyal aktivitelerden uzaklaşmasına yol açıyor. Eski yapılar modernize edilemedikçe şehrin tarihi dokusu bir avantaja dönüşmek yerine, çarpık kentleşmenin örneği oluyor.

Şehrin kimliğiyle uyumlu bir estetik yakalamak, maalesef Karabük için şimdilik bir hayal gibi görünüyor. Safranbolu’da modern yapılar ile tarihi dokunun ahenk içinde birleştiği yerlerde kentsel estetiğin bir zenginlik kattığını görmek mümkünken, Karabük’te bu uyum henüz yakalanabilmiş değil maalesef.

Bu tabloyu değiştirmek mümkün mü?

Elbette…

Safranbolu’ya gelen turistler, şehrin diğer bölgelerine yönlendirilemediği için Karabük’ün geneline yayılması gereken ekonomik kalkınma bir türlü gerçekleşmiyor. Oysa Karabük, Safranbolu’nun ötesine geçebilecek çeşitli turizm potansiyellerine sahip. Yöresel değerlerin ve doğal alanların turizme kazandırılması, şehir ekonomisine yeni bir soluk getirebilir. Ancak, bu potansiyelin gerçekleşmesi için etkili bir tanıtım ve modern altyapı şart.

Karabük’ün sorunlarının çözülmesi, iyi bir planlama, halkın katılımı ve yerel yönetimlerin kararlı adımlarıyla mümkün olabilir. Ancak bu noktada en kritik soru şu:

Karabük, geleceğe doğru bir vizyonla ilerlemek için hazır mı?

Bu soruya cevap vermek, şehrin kaderini değiştirmenin ilk adımı olabilir.